Nieuws

Cuba Libre


Cuba Libre

Cuba Libre 2019

 De vakantie ging dit jaar naar Cuba, voor 15 dagen uit en thuis. Dat betekende dat we met z’n vieren op reis gingen met een extra tas vol spulletjes, van shampoo en kinderkleding tot baby olie en zonnebrilletjes. Om uit te delen aan de mensen daar, want die hebben niks te makken, die zijn met alles blij te maken.

Ik was enorm goed voorbereid, dacht ik, doordat ik op Netflix naar de serie ‘Cuba Libre’ had gekeken om meer te leren van het leven daar en van de geschiedenis. Het is namelijk best handig als je weet waar je heen gaat en wat daar zoal speelt. Nou,  dat was een ernstige inschattingsfout.

Als je vanuit je luie stoel, met in je ene hand een bakje pinda’s en in je andere een G&T, je zo gemakkelijk zit te prepareren op je reis met al je goede bedoelingen, dan ontgaat je die grote hitte in combinatie met de hoge luchtvochtigheid, waardoor ‘het weer’ in de matras is geschoten van het bed waarop je ‘s nachts ligt te draaien, in een geur uit kelders en kerkers. Dan weet je niet hoe vreselijk vier open containers met huisvuil stinken in bijna alle straten van Havana, hoewel straten … open gaten en losse stenen tussen de gloeiende stukken asfalt die omhoog krullen in de zon, of juist in de schaduw van de indrukwekkende oude koloniale herenhuizen, die allemaal bewoond worden, of er nou een boom uit het raam groeit of niet. Wel mooie oude auto’s in die straten, dat dan weer wel.

Daar was ik helemaal niet op voorbereid, dus raakte ik in shock. En niet zo zeer door die armoede en die vieze, kapotte dingen, maar door het idee dat daarachter de ideologie schuilt van communisme, van samen aanpakken en samen alles delen. Bedacht door een paar machtige mensen, die ervan overtuigd zijn dat het klopt, dat het kan, dat het lukt … dat we onderweg zijn, pas sinds 1959. Even volhouden, roepen ze nog steeds vanuit hun graf, het is bijna gelukt. En het ligt zeker niet aan de mensen. Ach, die mensen … het is mogelijk de aardigste, liefste, behulpzaamste, vrolijkste verzameling die je ooit bij elkaar hebt gezien. Als er niets is om blij van te worden, dan slaan ze aan het lachen en zingen en dansen dat het een lieve lust is. En inderdaad, ze delen alles dat ze bezitten of krijgen of voelen. Paradijselijk prachtig en krachtig, een voorbeeld van menselijkheid. 

Op het einde van dag 4 kon ik het niet langer uithouden en moest ik met de billen bloot: of ik ga terug naar dat enorme luxe hotel in Havana (Saratoga), naar het zwembad op het dak omdat ik weiger in deze zelfgekozen viezigheid te vertoeven. Of ik ga verder mee op reis om het land in al haar facetten te ontdekken, maar dan moet ik ook accepteren dat dit het is: een land met onuitputtelijke potentie qua natuur, met een volk vol spirit, in een staat van totale verloedering. Ik besloot het te accepteren en toen zakte ik er in, diep in Cuba. Ik heb genoten, gelachen, gehuild, gescheten, gedronken en geleefd. Gegeten niet, want dat bleef vies, tot en met de laatste hap.

Wat was er nou met me aan de hand tijdens de vakantie op Cuba? Nou, Cuba als land staat eigenlijk voor de manier waarop wij, als mensheid, omgaan met de aarde. Alles is er in overvloed, alles is mogelijk en wie er op woont heeft volop potentie, qua natuur en qua spirit. En wat maken we er van, bij ons volle verstand, met al onze intelligentie: één grote rotzooi! Koraalriffen dood, rivieren vergiftigd, oceanen vol plastic, kathedralen in de hens, een miljoen diersoorten foetsie, regenwouden omgehakt voor palmolie en leuke hardhouten vlondertjes, neushoorns vermalen tot neusspray om beter te wippen, ga zo maar door. 

Ja, dat stoorde me eigenlijk een beetje, dus ik ben blij dat ik weer achter mijn veilige Netflix zit met dit keer een heerlijke Cuba Libre, proost. 

(NB: ik heb daar trouwens besloten om de rest van mijn leven te wijden aan het definitief beëindigen van onze oude, vertrouwde mindset (be successful, make more money) en die om te toveren in een hele nieuwe: be wiser, make more lifetime).